به نام خدا

شمارش معکوس به روزهای سخت نزدیک شد  کشتی بانان باهم اختلاف کردندودرزمانی که پیرامونشان امواج خروشان وصخره های سخت قرارداشت کشتی راسوراخ کردندتارقیب راتنبیه کنند غافل ازاینکه باغرق شدن کشتی خودشان هم غرق خواهند شد وجمع زیاد مسافران که به انان اعتماد کرده اند.

ای کاش زودبیدارمیشدیم وتوبه به درگاه خدامیبردیم وبابیداری وعمل صالح سربازحضرت قائم عج میشدیم ولازم نبود باتکانه های سخت بیدارمان کنند.استغفرالله

نشانی دیگرازحوادث نزدیکی زمان ظهوررقم خورد

 تمام حرفم این است:

چه قدر، اوضاع شبیه است به آنچه در روایات در مورد سال ظهور گفته شده

بر اساس متن کتاب "المعجم الموضوعی لأحادیث الإمام المهدی (کلیک کنید)" از شیخ علی الکورانی (همان نویسنده ی کتاب عصر ظهور)، برخی از مهم ترین حوادث سال ظهور، احتمالاً به ترتیب زیر خواهند بود.

در این متن، من علاوه بر مرتب کردن این رویدادها، بر اساس ترتیب زمانی، سعی کرده ام این روایات را بر سال 93 و 94، تطبیق کنم که تنها یک حدس است، از جهت این که نشان می دهد این دو سال، ظرفیت این حوادث را دارند.

در واقع، هدف من از این متن، این است که بگویم، سال 94 این قابلیت را دارد که سال ظهور باشد، بدون این که حتی در یکی از نشانه های ظهور، بدا حاصل شود. سال 94 این قابلیت را دارد که سال ظهور باشد، و همه ی نشانه های ظهور همانگونه که در روایات گفته شده، محقق شود.

البته ممکن هم هست که سال 94 سال ظهور نـــباشد، اما به هر حال، ترتیبی که من در اینجا ارائه کرده ام، از این جهت مفید است که به خواننده، نشان می دهد، در سال ظهور، هر سالی که باشد، چه اتفاقاتی به چه ترتیب، انتظار می رود که واقع شود.

یک بحث اساسی این است که برخلاف، جمله ی شاعرانه ی معروف که می گوید ”شاید این جمعه بیاید شاید“، ظهور در هر سال تنها در یک روز امکان وقوع دارد، و آن هم روز عاشوراست. و البته قبل از این عاشورای موعود از حدود 6 تا 7 ماه قبل باید حوادثی رخ دهد، مثلاً حوادث رجب، که شش ماه قبل از ظهور است. اگر در سال 93 و در رجب، این حوادث رخ نداده، پس قطعاً در عاشورای 93 هم ظهوری اتفاق نخواهد افتاد.

همچنین نشانه های دیگری هم هست که بر هر سالی تطبیق نمی کند. مثلاً در سال ظهور، باید عاشورا مطابق با شنبه باشد و 23 رمضان قبل از آن نیز مطابق با جمعه باشد. همچنین، گفته شده که ظهور در سال فرد است، یعنی سالی که آخر آن 1 یا 3 یا 5 یا 7 یا 9 باشد.

با این حساب، در آینده ی نزدیک به ما، تنها در سال های 1394، 1396، و 1402، امکان برقراریِ این تطابق وجود دارد (برای سال 1394 مراجعه کنید به تقویم استخراج شده ی موسسه ی ژئوفیزیک دانشگاه تهران از اینجا. برای سال های 1396 و 1402، مراجعه کنید به تقویم سایت time.ir. البته برای این که تطابق زمانی گفته شده در این دو سال اخیر برقرار باشد، باید یک روز جابجایی در تقویم، اتفاق افتد، که در تقویم قمری، نامعمول نیست. در برخی دیگر از سایت های مبدل تاریخ، برای سال 1396 فاصله بیش از یک روز هفته است که امکان تطابق را کاهش می دهد. فعلاً نمی دانم این مشکل چه طور قابل حل است! ولی برای سال 1394 همه ی تقویم ها، مشابه اند).

از نظر تطابق با سال فرد، عاشورای سال 1394 شمسی، مطابق است با 10 محرم 1437، و عاشورای سال 1396 مطابقت دارد با 10 محرم 1439 (با 1402 هم سازگار است).

از نظر سیاسی، در یک ساله ی منتهی به ظهور، حوادث زیر اتفاق خواهد افتاد:

جالب است که در مورد نشانه های زمانیِ گفته شده در بالا و همچنین چهار مورد ذکر شده از نظر سیاسی، همه چیز در سال 1394 و 1396 امکان جمع شدن دارد. یعنی سال 1394 (یا 1396) می تواند سال ظهور باشد، بدون این که حتی یکی از این حوادث نقض شود. همه ی این حوادث در سال 1394 و 1396 امکان وقوع دارند و این دو سال ظرفیت این حوادث را دارند. از این که 23 ماه رمضان مطابق با جمعه و 10 محرم، مطابق با شنبه است، تا اینکه محرم، مطابق با سال فرد قمری است، تا حوادث سیاسی ذکر شده، و حتی تا این که از ’باران عجیب‘ در جمادی الاخر و رجب، سخن رفته که مطابق با فروردین و اردیبهشت (برای سال 94) و اسفند و فروردین (برای سال 96) است و بارش باران در این زمان از سال، عجیب نیست.

مشخصاً سال 1396 تقریباً تمام ظرفیت های سیاسی و تقویمی سال 1394 را داراست و شاید حتی از جهاتی، برتری هم داشته باشد، از جمله این که شرایط سیاسی آماده‌تر خواهد شد، و با پیشگویی های معروف شاه نعمت الله ولی هم سازگارتر است که می گوید:

بندگان جناب حضرت او / سر به سر تاجدار می بینم

تا چهل سال ای برادر من / دور آن شهریار می بینم

دور او چون شود تمام به کار / پسرش یادگار می بینم

پادشاه و امام هفت اقلیم / شاه عالی تبار می بینم

بعد ازو خود ِ امام خواهد بود / که جهان را مدار می بینم

میم و حا میم و دال خواهد بود (نام حضرت مهدی) / نام آن نامدار می بینم

در تفسیر این ابیات، چهل سال را فاصله ی انقلاب امام خمینی تا ظهور دانسته اند. جالب آن که انقلاب، با تقویم قمری، در سال 1399 هجری، اتفاق افتاده و محرم سال 1396 شمسی، مطابقت دارد با شروع سال 1439 قمری، که دقیقاً همان چهل سال می شود (البته برخی از بزرگان، نظر مثبتی نسبت به اشعار شاه نعمت الله ولی ندارند). نکته ی جالب دیگر آنکه، عاشورای سال 61 هجری، در مهرماه بوده و عاشورای سال 1396 هم در مهرماه خواهد بود.

بحثی در علم کلام هست، با عنوان ’بداء‘. در این بحث گفته می شود، برخی چیزهایی که ظاهراً مقدر شده، اتفاق نمی افتد، زیرا در تقدیر پنهان خداوند، چیز دیگری مقدر بوده است. معمولاً هنگامی که از پیشگویی های مربوط به ظهور، سخن می رود، این بحث هم مطرح می شود که شاید در فلان حادثه، بداء واقع شود. اما باید دانست، که بداء یک استثنا است یعنی مثلاً 5 درصد احتمال وقوع دارد و 95 درصد، حوادث همان گونه که در روایات پیش گویی شده، روی خواهند داد. بنابراین باید فرض را بر 95 درصد گذاشت و بحث بداء را به صورت جانبی مطرح کرد. بعلاوه، بسیاری از حوادثی که گفته شده، مقدمات آن همین الان، واقع شده است. مثلاً بعد از 1400 سال و برای اولین بار در یمن جنبشی به وجود آمده که رهبران آن (و البته نه عامه ی پیروان آن) کاملاً تحت تأثیر اعتقادات اثناعشری هستند، یعنی جنبش حوثی ها (عامه ی پیروان این جنبش شیعه ی زیدی هستند). وقتی مقدمات خروج یمانی فراهم شده، و تنها خروج خود یمانی در رجب، شش ماه به ظهور باقی مانده، خیلی لازم نیست از بداء در این زمینه سخن گفته شود. همچنین است در مورد دیگر پیش گویی ها در مورد فضای سیاسیِ سال قبل از ظهور.

 در هر حال، آنچه در این متن آمده، با این فرض است که بدائی اتفاق نیفتد و همه چیز همان طور که در روایات ذکر شده، پیش آید، وگرنه اگر بنا را بر وقوع بداء بگذاریم، در هر روزی از سال و هر ساعتی از روز، امکان وقوع ظهور، هست. همچنین باید توجه داشت که ظهور، به طور ذاتی، وقتی اتفاق می افتد که مردم آمادگی داشته باشند. یعنی حتی همین الان هم اگر مردم آمادگی پیدا کنند، ظهور اتفاق می افتد، و نیاز به هیچ نشانه ای نیست. یعنی در هر نقطه ای از زمان، به طور بالقوه، امکان وقوع ظهور هست (شاید این جمعه بیاید، شاید!). این از ذات قضیه، اما واضح است که بالاخره ظهور، در یکی از نقاط زمانی به وقوع خواهد پیوست، و از بین این همه نقطه ی بالقوه، یکی بالفعل، نقطه ی ظهور خواهد بود. احادیثی که نشانه های ظهور را نقل می کنند به این نقطه ی بالفعل اشاره دارند. در مقابل روایاتی هم هستند که به نقاط بالقوه ی ظهور اشاره می کنند و این دو منافاتی با هم ندارند.

اسناد

مرگ ملک عبدالله

عن الإمام الصادق قال: من یضمن لی موت عبد الله أضمن له القائم، ثم قال: إذا مات عبد الله لم یجتمع الناس بعده على أحد ولم یتناهَ هذا الأمر دون صاحبکم إن شاء الله، ویذهب ملک السنین ویصیر ملک الشهور والأیام ! فقلت یطول ذلک؟ قال: کلا.

ترجمه: از امام صادق علیه السلام: هر کس برای من مرگ عبدالله را تضمین کند، من برای او ظهور قائم را تضمین می کنم ... هنگامی که عبدالله بمیرد، مردم پس از او بر هیچ کس (به عنوان جانشین) به توافق نخواهند رسید و این وضعیت تا ظهور ادامه خواهد یافت، و در این دوره، جای پادشاهی های سال ها را، پادشاهی های ماه ها و روزها خواهد گرفت. راوی می گوید، گفتم، آیا این وضع به طول می انجامد؟ فرمود: هرگز.

از این روایت همین قدر مشخص است که مرگ حاکمی به نام عبدالله چند ماه قبل از ظهور خواهد بود به طوری که برخی جانشینان او چند ماه حکومت خواهند کرد (ملک الشهور) و برخی چند روز (والأیام) و از مرگ او تا ظهور فاصله ی زیادی نخواهد بود (کلا). این که این اتفاق در زمستان باشد تنها یک احتمال است و وقوع آن در بهار هم با این روایت جور در می آید. مهم آن است که پس از مرگ او تا ظهور چند ماه فاصله باشد.

هر چند در این روایت گفته نشده که این عبدالله حاکم کجاست، اما این روایت با شرایط عربستان سعودی جور در می آید. در حال حاضر ملک عبدالله با بیش از 90 سال سن، بیمار و در شرف مردن است. ولی عهد او نیز بیمار است به طوری که برای ولی عهد هم ولی عهد، مشخص کرده اند. پادشاهان هفتاد سال گذشته ی سعودی همگی برادر بوده اند و در حال حاضر با توجه به پیریِ این نسل و لزوم انتقال قدرت به نسل بعدی (پسر عموها) جنگ قدرت در خاندان سعودی، بارز است. عربستان کاملاً زمینه ی وقوع این پیشگویی را دارد.

تکمیلی:

3 بهمن 1393: امروز مرگ ملک عبدالله اعلام شد، درست در وقتی که پیش بینی می شد . حالا باید منتظر حکومت های چندماهه و چندروزه بود. فعلاً سلمان بن عبدالعزیز (79 ساله) به پادشاهی انتخاب شده است. وی مدت هاست که به بیماریِ زوال عقل مبتلاست. پیش بینی می شود در ماه های آینده وی نیز بمیرد یا به دلیل ناتوانی در اداره ی امور، از قدرت برکنار شود. مشکل اصلی بر سر ولیعهد او، و آخرین برادر از فرزندان عبدالعزیز، یعنی مقرن است. مقرن در زمان عبدالله، به عنوان ولیعهد ولیعهد انتخاب شد و اکنون ولیعهد ملک سلمان است. اما مشکل این است که بسیاری با او موافق نبودند و اکنون سلمان به عنوان ملک، حق دارد او را عزل کند. در نسل دومی ها هم متعب بن عبدالله فرزند ملک عبدالله، برای جانشینی خیز برداشته است. دیگرانی هم هستند. فعلاً که محمد بن نایف را ولی عهدِ ولی عهد (مقرن) کرده اند. او اولین فرد از نسل دوم است که در صف پادشاهی قرار گرفته. آیا دیگر پسرعموها، و خود مقرن، او را خواهند پذیرفت؟ (برای جزئیات بیشتر، اینجا را بخوانید)

 یک سناریو (حدس من، فقط حدس) می تواند این باشد: مثلاً چند ماه دیگر، سلمان به دلیل ناتوانی در اداره ی امور، از قدرت خلع شود و مقرن به قدرت برسد. اما مـُقرِن را هیچ کس نمی خواهد نه برادران بزرگترش که هنوز سرپا هستند مانند طلال و احمد، و نه جناح سـُدَیری ها و شِمـِری ها، لذا همگی با هم توطئه کرده و پس از چند ماه برکنارش می کنند. مقرن در مدت حکومتش، محمد بن نایف را عزل کرده و متعب بن عبدالله را ولی عهد می کند تا جناح ضعیف تر را با خود همراه کند، اما این کار اوضاع را بدتر می کند. چند روز پس از خلع مقرن، جناح سدیری ها که قوی هم هستند، متعب بن عبدالله را نیز از قدرت پایین می کشند (شاید با کشتن)، و محمد بن نایف، به قدرت می رسد و او همانی است که مرگش در روز عرفه اعلام می شود.

البته این فقط یک حدس بود برای این که نشان دهیم چگونه ممکن است روایت فوق در چندماه آینده در خاندان آل سعود به وقوع بپیوندد.

اگر این ملک عبدالله، همان عبدالله مذکور در روایات باشد، پس با اطمینان زیادی می توان گفت، ظهور یا در سال 1394 است یا در سال 1396. اگر در سال 94 باشد که پیش بینی آینده همان است که در بالا گفته شد. اما اگر ظهور در سال 1396 باشد، کمترین چیزی که می توان گفت، آن است که هیچ یک از جانشینان ملک عبدالله، دوازده ماه تمام، حکومت نخواهند کرد. انشاءالله با دعای منتظران، اولین احتمال، مقدر شود.

از 1953 تاکنون، شش برادر بر عربستان حکومت کرده اند، که عبارتند از سعود، فیصل، خالد، فهد، عبدالله، و اکنون سلمان. اختلاف بر سر حکومت، در بین آل سعود تازگی ندارد. در 1964، فیصل که ولی عهد سعود بود، به خاطر اختلافات گسترده با وی، و به بهانه ی بیماریِ او، سعود را از قدرت عزل کرد و خود به تخت نشست. فیصل، خود، در 1975، به دست برادرزاده اش، ترور و کشته شد. 

زلزله‌ی بزرگ دمشق، ظهور سفیانی از درعا و کشته شدن بشار اسد

وقال ابن حماد:1/285: عن أرطاة قال: ... وخسف بقریة بدمشق وسقط طایفة من غربی مسجدها، رُفع بالشام ثلاث رایات: الأبقع والأصهب والسفیانی، ویحصر بدمشق رجل فیقتل ومن معه، ویخرج رجلان من بنی أبی سفیان فیکون الظفر للثانی، فإذا أقبلت مادة الأبقع من مصر ظهر السفیانی بجیشه علیهم فیقتل الترک والروم بقرقیسیا حتى تشبع سباع الأرض من لحومهم.

 و [پس از] فرورفتن روستایی در دمشق و فروریختن بخش غربی مسجد دمشق [بر اثر زلزله]، سه پرچم در شام، برافراشته می شود: ابقع، اصهب و سفیانی، و مردی در دمشق محاصره شده و خودش و همراهانش، کشته می شوند، و دو نفر از نسل ابوسفیان شورش می کنند و دومی، پیروز می شود. پس آنگاه که ابقع از مصر روی آورد، سفیانی و لشکرش بر آنان پیروز می شوند، سپس ترک و روم را در قرقیسیا (دیرالزور) می کشد چندان که جانوران درنده ی زمین از گوشت آنان سیر می شوند [یا توانند شد].

آتشی در مشرق

عن الإمام الصادق قال: إذا رأیتم علامة فی السماء ناراً عظیمة من قبل المشرق تطلع لیالی، فعندها فرج الناس وهی قدام القائم بقلیل.

 از امام صادق است که فرمود: آنگاه که نشانه ای در آسمان دیدید، آتشی بزرگ از سوی مشرق، که شب ها دیده می شود، پس آن هنگام، زمانِ فرج مردم است و آن اندکی قبل از قیام قائم است.

25 ذیحجة - قتل نفس زکیه، فرستاده ی امام در کنار کعبه

عن أمیر المؤمنین: ألا أخبرکم بآخر ملک بنی فلان؟ قلنا بلى أمیر المؤمنین. قال: قتل نفس حرام فی بلد حرام عن قوم من قریش، والذی فلق الحبة وبرأ النسمة ما لهم ملک بعده غیر خمسة عشر لیلة.

از امیرالمومنین: آیا شما را خبر بدهم از پایان حکومتِ بنی فلان؟ گفتیم آری یا امیرالمومنین. فرمود: کشتن جانی محترم در شهری محترم، از قریش. به خدایی که دانه را شکافت و انسان را آفرید، حکومت آنان، بعد از آن، بیش از پانزده شب، طول نخواهد کشید.

از این روایت بر می آید که با مرگ آخرین خلیفه، حکومت، هنوز به کلی از هم نپاشیده، بلکه تنها اختلاف بر سر جانشین باعث می شود، که حاکم جدید انتخاب نشود. همچنین از این روایت بر می آید که روز ظهور، روز سرنگونیِ نهایی حکومت آل سعود خواهد بود.

عن صالح مولى بنی العذراء قال: سمعت أبا عبد الله الصادق یقول: لیس بین قیام قائم آل محمد وبین قتل النفس الزکیة إلا خمس عشرة لیلة.

 شنیدم، ابو عبدالله الصادق، می گوید: بین قیام قائم آل محمد و قتل جان پاک، بیش از پانزده شب، فاصله نیست.

 
توجه شود که این نفس زکیه، غیر از آن نفس زکیه ای است که در عراق کشته می شود.

 گویا سخنرانی و قتل نفس زکیه هم در شب است، مانند سخنرانی اول خود امام

عن الإمام الباقر قال: یقول القائم لأصحابه: یا قوم إن أهل مکة لایریدوننی ولکنی مرسل إلیهم لأحتج علیهم بما ینبغی لمثلی أن یحتج علیهم. فیدعو رجلاً من أصحابه فیقول له: إمض إلى أهل مکة فقل: یاأهل مکة أنا رسول فلان إلیکم وهو یقول لکم: إنا أهل بیت الرحمة ومعدن الرسالة والخلافة، ونحن ذریة محمد وسلالة النبیین، وإنا قد ظلمنا واضطهدنا وقهرنا وابتُز منا حقنا منذ قبض نبینا إلى یومنا هذا، فنحن نستنصرکم فانصرونا! فإذا تکلم الفتى بهذا الکلام أتوا إلیه فذبحوه بین الرکن والمقام وهی النفس الزکیة. فإذا بلغ ذلک الإمام قال لأصحابه: أما أخبرتکم أن أهل مکة لایریدوننا! فلایدعونه حتى یخرج فیهبط من عقبة طوى فی ثلاث مئة وثلاثة عشر رجلاً عدة أهل بدر حتى یأتی المسجد الحرام فیصلی عند مقام إبراهیم أربع رکعات، ویسند ظهره إلى الحجر الأسود ثم یحمد الله ویثنی علیه ویذکر النبی ویصلی علیه ویتکلم بکلام لم یتکلم به أحد من الناس ...

  از امام باقر علیه السلام: قائم به یارانش می گوید: اهل مکه مرا نمی خواهند ولی من پیکی به سویشان می فرستم تا بر آنان حجت را تمام کند، آن گونه که شایسته ی من است. پس مردی از یارانش را فرامی خواند و به او می گوید: به نزد اهل مکه برو و بگو: ای اهل مکه من فرستاده ی فلانی ام به سوی شما و پیام او را می رسانم که می گوید: "ما اهل بیت رحمت و معدن رسالت و خلافتیم، و ما فرزندان محمد و نوادگان پیامبرانیم، و از روزی که پیامبرمان از دنیا رفت بر ما ستم شد و حقمان غصب شد تا همین امروز. ما از شما یاری می طلبیم، پس یاری مان کنید". هنگامی که آن جوان این سخنان را می گوید، بر او هجوم می برند و بین رکن و مقام، کنار کعبه، سرش می برند، این جوان همان جان پاک (نفس زکیه) است.

آبان - محرم 1437

در سال فرد

 عن أبی عبد الله قال: لا یخرج القائم إلا فی وتر من السنین، سنة إحدى أو ثلاث أو خمس أو سبع أو تسع.

 از امام صادق است که فرمود، قیام قائم نیست مگر در سال فرد، یک یا سه یا پنج یا هفت یا نه.

عاشورای سال 94 شمسی، مطابق است با دهم محرم 1437

شب جمعه، شب تاسوعا، جمع شدن 313 نفر در مکه به طی الارض، اصلاح امور در یک شب

عن علی قال: قال رسول الله’: المهدی منا أهل البیت یصلح الله له أمره فی لیلة

 از پیامبر خدا (ص): مهدی از ما اهل بیت است و خداوند امر او را در یک شب اصلاح می کند.

   وفی دلائل الإمامة/307: یجمعهم الله إلى مکة فی لیلة واحدة وهی لیلة الجمعة فیتوافون فی صبیحتها إلى المسجد الحرام ، لایتخلف منهم رجل واحد.

 خداوند آنان را در یک شب جمعه، در مکه جمع می کند پس صبح به سوی مسجدالحرام روانه می شوند.

اصلاح امور در یک شب. همان طور که در متن روایات مربوط به قتل نفس زکیه، اشاره شده، در آستانه ی ظهور، شرایط مکه، بر حسب ظاهر، اصلاً آماده نیست. خود امام می فرماید: اهل مکه مرا نمی خواهند، فرستاده ی امام، نفس زکیه هم که کشته می شود. اما در تنها یک شب، ورق بر می گردد و شرایط به نفع امام تغییر می کند. این است معنای اصلاح امور در یک شب، نه چنانکه برخی گمان کرده اند، که ظهور بدون هیچ مقدمه ای و ناگهانی اتفاق می افتد.

در روز جمعف، تاسوعا، خسف بیداء

 عن جابر الجعفی قال: قال لی أبو جعفر: ... ویبعث السفیانی بعثاً إلى المدینة فینفر المهدی منها إلى مکة، فیبلغ أمیر جیش السفیانی أن المهدی قد خرج من المدینة، فیبعث جیشاً على أثره فلا یدرکه، حتى یدخل مکة خائفاً یترقب على سنة موسى بن عمران، وینزل أمیر جیش السفیانی البیداء فینادی مناد من السماء یا بیداء أبیدی القوم، فیخسف بهم البیداء فلا یفلت منهم إلا ثلاثة ... والقائم یومئذ بمکة، قد أسند ظهره إلى البیت الحرام مستجیراً به ینادی: یا أیها الناس إنا نستنصر الله ومن أجابنا من الناس فإنا أهل بیت نبیکم ونحن أولى الناس بالله وبمحمد ... الخ.

 از ابوجعفر (امام باقر علیه السلام) است که فرمود: ... و سفیانی لشکری به سوی مدینه می فرستد، پس مهدی از مدینه به قصد مکه بیرون می رود. به امیر لشکر سفیانی خبر می رسد که مهدی از مدینه خارج شده است. پس لشکری به دنبال او می فرستد که به او نمی رسند و مهدی وارد مکه می شود، ترسان و پاینده ی پیرامونش، مانند موسی بن عمران، و امیر لشکر سفیانی در بیداء [(خروجی مدینه به سوی مکه، امروزه داخل شهر مدینه است)] فرود می آید، در آن هنگام، ندا دهنده ای از آسمان ندا می دهد که ای بیداء، این قوم را نابود کن. پس زمین آنان را در خود فرو می برد و جز سه نفر باقی نمی مانند .... و قائم در آن روز در مکه است، به دیوار خانه ی کعبه تکیه کرده، گویی که به آن پناه آورده است، و فریاد می زند: ای مردم، ما از خدا یاری می جوییم و از هر که از مردم که ما را پاسخ دهد. ما اهل بیت پیامبرتان هستیم و ما نزدیکترین مردم به خدا و رسولیم و ....

در روز تاسوعا، سپاه عثمان سفیانی در خروجیِ مدینه، در زمین فرو می رود و این از معجزات است.

این که خسف بیدا در روز تاسوعاست از اینجا فهمیده می شود که در روایت آمده که "والقائم یومئذ بمکة ... ینادی" یعنی در همان روز، سخنرانی اول در مکه انجام می شود و ما می دانیم که سخنرانی اول، در شب عاشوراست بعد از نماز عشا.

سخنرانی - در شامگاه جمعه، شب عاشورا - در کنار کعبه

 ابن حماد: 1/345، عن أبی جعفر قال: ... ثم یظهر المهدی بمکة عند العشاء ...

 از امام باقر:  ... مهدی، هنگام عشا، در مکه ظهور می کند ...

عن الإمام الباقر قال: یقول القائم لأصحابه: ... وهی النفس الزکیة. فإذا بلغ ذلک الإمام قال لأصحابه: أما أخبرتکم أن أهل مکة لایریدوننا! فلایدعونه حتى یخرج فیهبط من عقبة طوى فی ثلاث مئة وثلاثة عشر رجلاً عدة أهل بدر حتى یأتی المسجد الحرام فیصلی عند مقام إبراهیم أربع رکعات، ویسند ظهره إلى الحجر الأسود ثم یحمد الله ویثنی علیه ویذکر النبی ویصلی علیه ویتکلم بکلام لم یتکلم به أحد من الناس ...

از امام باقر: [پس از ذکر قتل نفس زکیه در کنار کعبه که در بالا ترجمه شد] پس هنگامی که خبر قتل او به امام می رسد، به یارانش می گوید، نگفتم، اهل مکه ما را نمی خواهند؟ اما یارانش او را رها نمی کنند تا هنگام قیام که از گردنه ی طــُـوا [(نزدیک مکه)] پایین می آید در میان سیصد و سیزده مرد، به تعداد سپاه بدر، و به مسجد الحرام وارد می شود و نزد مقام ابراهیم، چهار رکعت نماز می خواند [(نماز عشا)] و سپس به حجر الاسود تکیه می کند و رو به مردم، پس از حمد خدا و یاد پیامبر، و درود فرستادن بر او، سخنانی می گوید، که هیچ یک از مردم، چنان سخنانی هرگز نگفته است ....

گویا امام در فاصله ی قتل نفس زکیه و روز تاسوعا که پانزده روز است، سفری هم به مدینه خواهد داشت، و درست در روز تاسوعا بر می گردد.
 

بیعت - در روز عاشورا، روز شنبه، دوم آبان 1394 - در کنار کعبه

  قال أبو جعفر: یخرج القائم یوم السبت یوم عاشوراء الیوم الذی قتل فیه الحسین.

ترجمه: ابوجعفر (امام باقر علیه السلام): قائم در روز شنبه، روز عاشورا، قیام می کند، همان روزی که حسین (علیه السلام) کشته شد.

عن أبی جعفر قال: کأنی بالقائم یوم عاشوراء یوم السبت قائماً بین الرکن والمقام، بین یدیه جبرئیل ینادی: البیعة لله، فیملؤها عدلاً کما ملئت ظلماً وجوراً.

دومینوی حوادث خاورمیانه – بخصوص در سوریه – یک به یک شکل گرفته و حرکت آن شروع شده است ؛ این تغییر و تحولات ، حاوی چه پیامها و نکته هایی است ؟ آیا سوریه و بخشی از مردم آن تشنه خروج سفیانی هستند؟آیا این حوادث همان حوادث نزدیک ظهور است یا ممکن است این حادثه نیز بدون هیچ ارتباطی با علایم مورد نظر روایات رخ دهد و هیچ اتفاقی نیفتد؟ اگر این اتفاقات رخ دهد و حوادث سوریه منجر به رویدادهای آخرالزمانی گردد ؛ وظیفه ما چیست ؟ ایا به ظهور نزدیک شده ایم یا ده ها و صدها سال دیگر نیز باید منتظر بمانیم ؟! در این نوشتار سیر رویدادهای آخرالزمانی سوریه را بررسی می کنیم و بدون هیچ تطبیق و قضاوتی ،در انتظار تغییرات و تحولات مورد نظر ، این حوادث را به نظاره می نشینیم.

1. اتفاقات و حوادث سوریه را شاید بتوان مهم ترین ، تاثیر گذار ترین و متوقع ترین رویدادهای آخرالزمانی دانست. جرقه آخرالزمان و پایان تاریخ سیاه ، از سوریه زده می شود و آتش آن به سرعت شرق و غرب و شمال و جنوب را در می نوردد و خبر بزرگ آغاز عصر جدید اعلام می شود. خاورمیانه و حضور کشورهایی چون ایران ، عراق ، سوریه ، حجاز ، اردن ، مصر، ترکیه و فلسطین در آن ، در طول تاریخ منشا حوادث و تحولات مهمی در دنیا بوده و مرکز بیشتر حوادث آخرالزمانی نیز خواهد بود. مهم ترین این حوادث خروج سفیانی از سوریه است. براساس نصوص معتبر ، نقطه آغازین تحولات منجر به ظهور و شروع یک کشمکش ونزاع بزرگ ، خروج سفیانی از شامات و تسلط او بر سوریه است . مباحث مربوط به رویدادها و حوادث دیگر یا از اتقان برخوردار نیست و یا حول و حوش این حادثه روی خواهد داد . مثلا بیشتر جنگ ها و برخوردهای شدید( و احتمالی ) آینده ، در این موقعیت و محدوده زمانی و مکانی رخ خواهد داد . طبق پاره ای از روایات مردی اموی و از نسل یزید بن معاویة بنی ابی سفیان و از پلیدترین مردم است . نامش ((عثمان بن عنبسه)) است و با خاندان نبوت و امامت و شیعیان دشمنی ویژه ای دارد . سرخ چهره و کبود چشم و آبله رو و بدمنظر و ستمگر و خیانتکار است در شام (سابق که مشتمل بر دمشق و فلسطین و اردن و حمص و قنسرین است) قیام و به سرعت پنچ شهر را تصرف می کند و با سپاهی بزرگ به سوی کوفه در عراق می آید و در شهرهای عراق و یویژه نجف و کوفه جنایات بزرگی مرتکب می شود و سپاهی دیگر به مدینه در عربستان می فرستد سپاه سفیانی در مدینه به قتل و غارت می پردازند و از آنجا به سوی مکه می روند و سپاه سفیانی در بیابانی میان مدینه و مکه به فرمان خدای متعال به زمین فرو می روند آنگاه امام قائم پس از جریاناتی از مکه به مدینه و از مدینه به سوی عراق و کوفه می آید و سفیانی از عراق به شام و دمشق فرار می کند و امام سپاهی را به تعقیب او روانه می فرماید که سرانجام او را در بیت المقدس هلاک کرده و سرش را جدا می سازد.

3. فرجام و نکته پایانی این درگیری های داخلی و کشمکشهای کوبنده و خشن ، غلبه سفیانی و نیروهای او بر دیگر گروه ها و نیرو هاست . البته دو نکته عجیب در اینجا وجود دارد : همه گرو های درگیر نظامی هستند و نزاع آنها مسلحانه و خشونت بار است ( مثل وضعیتی که الان در سوریه حاکم است و بشار اسد و مخالفانش همه از نیروی نظامی و قهرآمیز استفاده می کنند ) . نکته بعدی حضور و دخالت گسترده ترک ها در این درگیری و سلطه موقت آنها بر سوریه است ( همان گونه که الان ترکیه بزرگ ترین حامی گرو های مخالف است و کم مانده که در سوریه دخالت نظامی بکند ) . در هر حال سفياني ابتدا به جنگ با ابقع مي‌پردازد و پس از آن اصهب را سرکوب مي‌کند و بر شام استيلا مي‌يابد. چنان‌که امام باقر در حديث معتبري فرمود : «اوّلين سرزميني که خراب مي‌شود، سرزمين شام است. در اين هنگام سه پرچم (لشکر) با يکديگر به نزاع برمي‌خيزند: پرچم اصهب و ابقع و سفياني. سفياني با ابقع مواجه مي‌شود و با يکديگر مي‌جنگند. سفياني او و يارانش را مي‌کشد و پس از آن اصهب را مي‌کشد».هم چنين در روايتي ديگر آمده است: «هنگامي ‌که کافر در شام به هلاکت برسد، اصهب کافر قيام مي‌کند وتسخير مرکز (شام) بر او سخت مي‌شود و طولي نمي‌کشد که او نيز کشته مي‌شود و حکومت به اتراک مي‌رسد و در شام گراني پديد آيد و رويدادها پشت سر هم روي مي‌دهد و در هر قدمي‌جنگ برپا مي‌شود».

8. مقارنت اين حوادث با اتفاقات جهاني – بخصوص ظهور امام زمان – مهم ترين و روشن ترين امر در اين زمينه است .خروج سفياني، حرکتي سريع و برق آسا بوده و فاصله زماني چنداني با ظهور امام مهدي(ع) ندارد. امام صادق(ع) مدّت زمان خروج او را از ابتدا تا آخر 15 ماه ذکر نموده اند که او 6 ماه آن را به جنگ مي پردازد و هنگامي که مناطق پنج گانه را تصرّف کند؛ دقيقاً 9 ماه و نه يک روز بيشتر حکومت مي کند. برخي روايات دورة حکومت او را به اندازة مدّت بارداري يک زن (يعني 9 ماه) دانسته اند و با توجّه به اين دوره و جنگ ها و فتح هاي او در آن مدّت کوتاه و فرجام او به دست سپاهيان امام زمان(ع)، به اين نتيجه مي رسيم که اين رويدادها بسيار سريع و برق آسا روي مي دهد. در اينجا به اختصار و نه مفصّل به ذکر کارها و اقدامات او مي پردازيم زيرا که روايات صحيحه در مورد جزئيات آن رويدادها اختلاف نظر دارند.در حديث ديگري امام صادق عليه‌السلام مي‌فرمايند: «در آن هنگام سه پرچم در شام به اهتزاز درمي‌آيد که پرچم‌هاي سفياني، اصهب و ابقع است و مردم شام زير اين سه پرچم نبرد مي‌کنند». اين حديث به روشني دلالت مي‌کند که خروج اصهب و ابقع با خروج سفياني هم‌زمان است و طبعاً مقارن ظهورحضرت بقية ‌الله عليه‌السلام و از نشانه‌هاي نزديک بودن ظهور خواهد بود. بدون ترديد شورش سفياني از روزي که خروج کرده تا روزي که نام و نشاني از او باقي نباشد، از 14 ماه تجاوز نمي‌کند.

حوادث‌ شش ماه پایانی منتهی به ظهور: جریانات‌ و اتفاقات‌ ماه‌ ذی الحجه

حوادث‌ شش ماه پایانی منتهی به ظهور: جریانات‌ و اتفاقات‌ ماه‌ شعبان

به نظر می رسد یهودیان در حال زمینه سازی اتّحاد روسیه و امریکا برای حمله به ایران اند؛ همان حادثه ای که در روایات اسلامی از آن به «شوراندن ترک و روم دیگران را علیه مسلمانان» تعبیر شده است. ماجرا از این قرار است که در سال پیش از قیام امام مهدی(علیه السلام)، امریکا و روسیه، برای کسب منافع مشترک و حفاظت از اسرائیل، با یکدیگر متّحد شده و از منطقۀ ارمنستان و آذربایجان، نیروهایی را بسیج می کنند و با ایران درگیر نبردی سخت و ویرانگر می شوند. جالب توجّه آن است که این نیروهای ترک تبار سرانجام به داخل عراق می روند و در آنجا با نیروهای غربی می جنگند و همگی نابود می شوند. کسینجر، سیاستمدار کهنه کار یهودی، اخیراً سخنانی گفته است که به تعبیر اهل سیاست، بند را به آب داده است و اشاره به حوادثی کرده است که در متون زردشتیان و روایات اسلامی پیشگویی شده اند و در آینده ای نه چندان دور شاهد وقوع آنها خواهیم بود. اینک به گزارش زیر، به نقل از سایت «تابناک»، توجّه کنید:

کسینجر: آمریکا با روسیه علیه ایران متحد شود!

سرویس بین الملل تابناک: وزیر امور خارجه اسبق امریکا در گفتگو با "الشرق الاوسط" گفت: آمریکا برای مقابله با ایران دو راه دارد: اوّل اینکه با روسیه در زمینۀ دفاع از خود علیه ایران به توافق برسد و دوم اینکه سیستمهای موشکی متعدّدی را در اختیار بگیرد که نقش بازدارنده داشته باشد و حملات احتمالی از سوی غیر ایرانیها را کنترل و دفع کند.

به گزارش "تابناک"، کسینجر از مخالفت روسیه برای احداث پایگاههای موشکی آمریکا در اروپای شرقی پرده برداشت و افزود: تنها راه باقیماندۀ موشکی همکاری های واشنگتن - مسکو علیه ایران است.

چهرۀ مرموز آمریکا، در باره نقش آینده چین در منطقه و جهان، گفت: باید همپای چین حرکت کنیم.

و در پاسخ این سؤال که امکان همراهی چین با آمریکا برای اعمال تحریمها علیه ایران چگونه پیش بینی می شود، گفت: در هفته های اخیر چراغ سبز از پکن دریافت کرده ایم و امیدواریم چین نیز به این باور برسد که جنگ افزار هسته ای برای تمامیّت جهان خطر دارد و نهایتاً دست از حمایتهای همه جانبه از ایران بکشد.

پیشگویی اوضاع ایران

در جدیدترین پیشگویی که بر گرفته از سخنان یکی از دانشمندان جفر و نجوم می باشد و نگارنده آن را تکمیل و همانند نوسترادموس، به صورتی رمزگونه درآورده و در قالب شعر نو ریخته است، می خوانیم:  

در ایران بوی خیانت و زوال به مشام می رسد.

ستارۀ بخت مردسفیدپوش در حال غروب است.

شخصی به سرنوشت پدرش دچار خواهد شد.

مرد قدرتمند می خواهد عصای شهریاری را به پسرش بسپارد.

این پیشگویی نگارنده نیز برگرفته از روایات اسلامی بوده و با نگاهی عمیق به وضعیّت کنونی و آیندۀ ایران سروده شده است:

 در ایران اختلاف، فقر و فساد رو به فزونی می نهد.

یک گروه از قدرت برکنار و دوگروه با یکدیگر درگیر می شوند.

به ناگاه خشکسالی، سیل، قحطی و جنگ از راه می رسد.

در این هنگام، توده ها از کردۀ خویش پشیمان خواهند شد.

 (6/4/1389)

بر اساس پیش بینی پیشگویی ایرانی ساکن هندوستان، از خرداد ١٣٩١ به بعد تحوّلاتی در ایران رخ می دهد که ایرانیها دیگر روی ..... را نخواهند دید.

طبق پیش بینی پیشگویی ایرانی، در سال ١٣٩٢ هـ.ش حوادث مهمّی در ایران روی خواهد داد.

در ایران مشکلات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی بر اثر محاصرۀ قدرتهای خارجی و سوء مدیرِیّت داخلی، افزایش می یابد و یک گروه انقلابی از قدرت بر کنار و دو گروه قدرتمند انقلابی با یکدیگر در گیر می شوند.

حکومت روحانیّون در ایران تا سال پیش از قیام امام مهدی(علیه السلام) ادامه می یابد و مخالفین سیاسی انقلاب ایران که بسیاری از آنان در خارج از کشور به سر می برند و رؤیای حکومت بر این کشور را در سر می پرورانند، هیچ گاه به آرزوی خود دست نمی یابند.

اسرائیل به طور مستقیم وارد جنگ با ایران نمی شود.

غربیها به دلیل صبور بودن، حماقت و تصرّف خدای متعالی در اراده شان، حمله به ایران را تا سال ظهور به تأخیر می اندازند.

یهودیان فتنه گر روسیه و یا گروهی شورشی از ترکها را به جنگ با ایران تشویق می کنند و این حادثه در سال ظهور رخ می دهد.

(19/9/1389)

برخی حوادث پیش روی جهان (جدید)

فساد و تباهی در طبیعت و بین مردم جهان روز به روز زیاد می شود.

حاکمان به ملّتها وعده های دروغ می دهند و ملّتها رفته رفته دست از حمایت آنان برمی دارند.

اختلاف میان گروهها، ملّتها و دولتها رو به فزونی می نهد.

مشکلات اقتصادی، به ویژه گرانی، در سراسر جهان روز به روز افزایش می یابد.

خشم شدید خداوند بر ملّتهای گناهکار معاصر، با بروز توفانها، بارانهای سیل آسا و زلزله های ویرانگر، به طور کامل آشکار خواهد شد و بلاهای طبیعی پس از توفان خورشیدی در سال 2012 رو به فزونی می نهند.

ایرانیان در سال ظهور درگیر جنگی شدید با برخی دولتهای شرقی و غربی می گردند.

کشور چین وارد جنگهای محدود منطقه ای می شود و بر اثر بلاهای طبیعی، به ویژه توفان شن، آسیبهایی جدّی می بیند و حکومت آن رو به ضعف می نهد.

روسیه و امریکا درگیر جنگ جهانی می شوند و قدرتشان رو به افول می نهد.

در پی جنگ جهانی، حسینی خراسانی در خراسان و حسینی یمانی در یمن و سفیانی شامی در شام قیام می کنند.

در ماه رمضان سال ظهور، ستاره ای دنباله دار به مدّت هفت روز بر زمینیان نورافشانی می کند و شهاب سنگی بزرگ از آن جدا و در مشرق زمین سقوط می کند که این حادثه با صدایی مهیب همراه خواهد بود و در پی آن، عدّۀ زیادی از مردم آسیب خواهند.

در شب 23 رمضان سال ظهور، جهانیان نام امام مهدی(علیه السلام) را از آسمان خواهند شنید و در پی این حادثه، برخی از مؤمنان در بعضی مناطق جهان موفّق به زیارت امام مهدی(علیه السلام) خواهند شد.

(19/9/1389)

در مصر شورشهای مردمی ایجاد می گردد و حاکم  این کشور کشته می شود و یکی از فرماندهان نظامی قدرت را به دست می گیرد و در همان زمان، در ایران تحوّلات مهمّی رخ می دهد.